نام: | |
ایمیل: | |
قایقی خواهم ساخت...
خواهم انداخت به آب...
دور خواهم شد از این خاک غریب...
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق...
قهرمانان را بیدار کند...
قایقی از تور تهی...
و دور از آرزوی مروارید...
نه به آبی ها دل خواهم بست...
نه به دریا پریانی که سر از آب بدر می آرند...
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران...
میفشانند فسون از سر گیسوهاشان...
همچنان خواهم راند...
همچنان خواهم خواند:
دور باید شد ...
دور...
اما چه کنم که بسته پایم
سلام
امروز خبر های خوشی به من رسید البته بعد از چند روز که افتضاح گذشت.
با خبر شدم که چند گروه نجومی در دورود در حال تشکیل هستند و من از این موضوع خیلی خوشحالم و امیدوارم که این فعالیت ها و علاقمندی ها بیشتر شه.
سلام
نمیدونم باید ناراحت باشم یا خوشحال؟؟
با تمام شوق و ذوقم و تمام انرژیم و همه علاقم تونستم به دنبال نجوم برم علمی که دوستش داشته و دارم.با همه وجودم با 100%تلاش و امیدم تونستم توی این شهر برنامه اجرا کنم.گروهی رو جمع کنم.از بچه هایی که فردا دورود مال اونهاست! گروهی رو که جمع کردم تنها گروهی بود که حتی بچه هایی هم که عضو نبودن از دل و جونشون مایه گذاشتن اما... نه به خاطر مسائل مادی که به خاطر طرز فکر نادرست مردم شهر منحل شد.
خیلی ها بهم گفتن گروه تشکیل نده!!گفتن ارزشش رو نداره!! خیلی ها جلوی تلاشم سنگ انداختن اما ادامه دادم.بهترین بچه های شهرم.سرزمینی که خودمو مدیونش میدونم. با کسانی که ازشون نفرت دارم، هم صحبت شدم ساعت ها با مدیرها بحث میکردم.صبحانه و نهارم رو توی سالن های انتظار مدیرای شهر میخوردم.با مردم صحبت کردم از خانواده خودم گرفته تا... مهم نیست نمیخوام کارهایی که کردم رو بگم. میخوام بگم بچه هایی که می گید گروه رو دوباره جمع کنم مشکل از شهر نیست مشکل ما فرهنگه.باید فرهنگ سازی کرد.
ساعت ها فکر میکنم به شما به دورود .می بینمتون اما... صبر داشته باشید. بعضی وقتا وقتی میخوایم به چیزی برسیم باید کمی از اون فاصله بگیریم. قول نمیدم. اما سعی میکنم.
سعی میکنم سعی میکنم سعی میکنم.
سلام به همه دوستای گلم.خوبین؟؟
همونطور که میدونید 25 اردیبهشت جشنواره وبلاگ ها و وبسایهای فضایی با تلاش پرسنل خوب سازمان فضایی برگذار شد ،که البته امسال هم زمان بود با باشگاه نجوم انجمن نجوم ایران که گزارشی از برگذاری روز نجوم در تهران بود.من هم تونستم توی این جشنواره شرکت کنم مراسم طبق برنامه ریزی ساعت 2:30 بعد از ظهر با قرائت قرآن مجید و پخش سرود ملی شروع شد.خوشامد گویی توسط مجری و گزارش عملکرد وب سایتها و وبلاگ ها در سال گذشته توسط آقای مهندس مولاوردی خانی دبیرمحترم جشنواره از اولین برنامه ها بودن. که آمار و ارقام آقای مولاوردی بیانگر رشد خوب و قابل قبول وب سایت ها و وبلاگ های نجومی بود و گسترش نجوم از طریق اینترنت. بعد هم سخنرانی آقای مهندس طالب زاده مدیریت محترم سازمان و اعلام برندگان و اهدای جوایز.
اول وب سایها . سومین وبسایت برتر ماهنامه نجوم به مدیریت استاد خوبم آقای بابک امین تفرشی بود که با تشویق حضار روی سن رفتند.دومین وب سایت آسمان پارسی بود.و حالا 
نوبت اولین سایت بود که ... قلبم داشت درمیومد. میدونستم که آسمان شب ایران اولینه. همینطور که مجری گفت آسمان ش هنوز ب رو نگفته بود که من مثل ....زده ها شروع کردم به دست زدن.(بگو آخه بچه چیشو به تو میدن!؟) شاید چون ...به هرحال انقدر دست زدم تا اسم مدیر سایت هم خونده شد و بقیه هم دست زدن و ایشون رفتن روی سن و جایزشونو گرفتن. توی این بین چند تا عکس هم گرفتم. بعد هم وبلاگ ها .یه جایزه ویژه هم بود که به خانم حدادی نوجوان 11ساله برای وبلاگ من و آسمان داده شد و به حق جالب بود.من هم با وبلاگ نجوم رصد رویا شرکت کرده بودم البته جزو وبلاگهای منتخب بود و ولی جزو 3 وبلاگ نبود.البته انتظاری هم نداشتم.
بگذریم بعد هم سخنرانی اساتید خوبمون دکتر ریاضی،مهندس آرین.بعد هم پذیرایی که من سریع به سراغ این رصد گران هلال ماه(آقایان سراجی و الماسی) رفتم که ببینم چرا هیچ بیوگرافی از اونها وجود نداره آخه؟؟؟ صحبت با مهندس آرین و آقای تفرشی و همینطور دکتر ریاضی. و گرفتن چند عکس یادگاری.http://www.parsiblog.com/yar/UserAlbum.aspx?UID=28800عکسها رو میتونید بینید.
بعد از پذیرایی سخنرانی پروفسور دهقانی در مورد شیوه مشاهده سیاهچاله ها و بعدهم گزارش آقای صفاریان پور در باره هفته جهانی نجوم بود ولی من نتونستم برای ادامه برنامه بمونم چون باید حرکت میکردیم به سمت دورود.حالا منو بگو دلم نمیومد پاشم و چسبیده بودم به صندلی. آخه چند تا سوال اساسی در مورد سیاهچاله ها داشتم وبه ناچار گذاشتم برای سفر بعدی...
یه کوچولو به وسعت آسمون خسته ام.یه کوچولو به اندازه ستاره های آسمون دوست دارم باشم. یه کوچولو به وسعت کوچکترین ذره ی عالم دوست دارم بمیرم. دوست ندارم احساساتم رو با ستاره ها همراه کنم.اما توی این دوران هیچ چیزی سر جای خودش نیست.نباید نا امید بشم.باید همیشه خوب باشم.باید همیشه چشم پوشی کنم.باید اطاعت کنم از این قوانینی که منو خسته کرده. به اندازه دلتنگی غروب خورشید دلم گرفته.
این روزا هم که تب و تاب واسه روز نجوم....
البته این چیزایی که نوشتم رو واسه دوری از کارهای نجومی ننوشتم.بده که آدم دوستی داشته باشه که بخواد همیشه با هم باشن.اشتباه فکر نکنین.خب!!!!!!! من فقط خسته ام.شاید تابستون شاید.شاید یه صعود دیگه به قله 4150 متری اشترانکوه و یه صعود به قله 4000 متری(دقیق نمیدونم) دنا.اما بازم خسته ام.تا حالا هیچ وقت دیگران رو مجبور نکردم.هیچ وقت. درسها خوبند بعضی اوقات سختن بعضی اوقات شیرین.
دوستها همیشه خوبند.گاهی اوقات هستند و گاهی نه!!!اما .اما.خدایا چرا همیشه کسی یا دوستی رو که دوست دارم باشه نیست.چرا؟؟؟؟؟
زینب کنارم نشسته و از همه بیشتر از دستم خسته است.
